dehgani.persianblog.ir
Mahmoud Dehgani روزنوشت های محمود دهقانی 
نويسندگان
لینک دوستان

يک هنرپيشه ی خيلی خوشگل معروف زن هاليود  که روزگار جوانی برو بروئی داشت و تهيه کنندگان  پشت سر هم با او برای ايفای نقش در فيلم قرار داد می بستند و کارگردانان هميشه از ايفای نقش او تعريف و تمجيد می کردند در اکثر فيلم ها  با يک فيلم بردار معروف کار می کرد . به مرور زمان با ظهور چهره های تازه کار آنها کساد شد تا اينکه کارگردان سن و سال داری يادش به هر دو آنها افتاد و از آنها برای ايفای نقش و فيلمبرداری دعوت کرد. وقتی کار  فيلم تمام شد  طبق معمول قبل از روی صحنه رفتن فيلم تهيه کننده و کارگردان و هنرپيشه و فيلمبردار در سالن نشستند و فيلم را تماشا کردند. هنرپيشه خيلی خوشگل قديمی  با چهره جا افتاده و بی آب و رنگ جديدش جا خورد و با حسرت  سرش را کنار گوش فيلمبردار برد و گفت قديم ها بهتر فيلمبرداری می کردی !. فيلمبردار که نمی خواست دل هنرپيشه را بشکند رو به او گفت: قديم ها جوان بودم الان پير شده ام .  محمود دهقانی

[ پنجشنبه ۱ بهمن ۱۳۸۳ ] [ ٢:٥٠ ‎ق.ظ ] [ ]

می گویند خانه ی لیلی آش نذری می دادند. مجنون هم کاسه ش را ورداشت و رفت که آش بگیره. لیلی همه ی آدم های صف را آش داد نوبت به مجنون که رسید کاسه اش را انداخت و شکست. آدم هائی که توی صف بودند خندیدند و  با نگاهای پر  معنی مجنون را ورانداز کردند . مجنون که زیر بار نگاه ها داشت خرد می شد رو به جماعت گفت: اگر با دیگرانش بود میلی/ چرا ظرف مرا بشکست لیلی. محمود دهقانی

[ سه‌شنبه ٢٩ دی ۱۳۸۳ ] [ ٤:٥٩ ‎ق.ظ ] [ ]

معروف است کانت فيلسوف سرشناش با ديدن برجی که روبروی پنجره اش ديده می شد بر سر ذوق می آمد و تمامی آثار ارزشمندش را با نگاه کردن به آن برج می نوشت. به مرور زمان درختانی که حد فاصل برج و پنجره اش بودند رشد کردند و کانت ديگر نمی توانست برج را ببيند و اين موجب رکود در آثار و نوشتن اين فيلسوف شد. بالاخره به شهرداری اعتراض کرد و شهردار با ذوق به پاس خدمات کانت درختان را قطع کرد و چيزی نگذشت دوباره کانت آثار ارزشمندی خلق کرد. محمود دهقانی

[ یکشنبه ٢٧ دی ۱۳۸۳ ] [ ٧:۱٧ ‎ق.ظ ] [ ]

زمين لرزه ای که در اقيانوس هند رخ داد جان هزاران انسان بزرگ و کوچک را گرفت. وسعت آب لرزه به حدی بود که سازمان ملل متحد آنرا فاجعه عظيم قرن ناميد. همه ی کشورها ی جهان همت کرده اند و به کمک آسيب ديدگان شتافتند و اين خود برای برخی کشورها خمير مايه صلح و آشتی سياسی شده است. ولی نقد و گلايه هائی از سراسر جهان نيز برخاسته است که کشورهای ثروتمند خسيس اند و بدنبال آن آقای کولين پاول از امريکا اعلام کرد که ما خسيس نيستيم و منتظريم از دامنه ی خسارات اطلاع حاصل کنيم. آنچه از گزارشات رسانه های گروهی جهان برداشت شد نبود پيش بينی و فقدان ابزار و آژير خطر دولت های منطقه در هنگام وقوع آب لرزه ای بود که دامنه اش نه تنها خليج بنگال و اقيانوس هند بلکه تا سواحل بندر پرت در غرب استراليا و تا کشور کنيا در افريقا ادامه داشت. پرسش اين است چرا در جهانی که مثل تار عنکبوت با الکترونيک در هم تنيده شده و در زير چتر انواع ماهواره ها ی اطلاعاتی قرار دارد چشم های الکترونيکی و جاسوسی همه کورند و آژير و اعلام خطری نمی شود و اينچنين غافلگيرانه انبوه جمعيت معصوم از همه رنگ و نژاد طعمه ی مرگ و نيستی می شوند ؟. اين اقيانوس لرزه که به مقياس ۹ ريشتر اعلام شد مو ج های سرکش آب را با سرعتی ويرانگر به جان خانه های مردم سواحل انداخت و نمونه غم انگيز ان در کشور سريلانکا و ايالت آچی در اندونزی ديده شد که انسان و بز وبزغاله و اسب و گاو و سگ و ميش بر گرده ی امواج بی رحم اقيانوس به سوی مرگ و نابودی رفتند. در اندونزی بويژه آچی يعنی استانی که درگيری های سياسی و جدائی خواهی در آن قوت دارد  وسعت فاجعه بيشتر از ديگر نقاط بود. در مالزی و هند و تايلند و برمه  جهانگردانی که برای تعطيلات کريسمس سفر کرده بودند نيز طعمه دست غارتگر موج شدند. اين حادثه هولناک نه تنها آسيائی ها بلکه خانواده های جهانگردان اروپائی و امريکائی و افريقائی و استراليائی را هم داغدار کرد. پس از اين فاجعه دلخراش اين سوال در افکار عمومی جهان قوت گرفته است که دولت ها چه مطالعه و پيش بينی هائی برای تقليل مرگ به هنگام وقوع چنين حوادثی انجام داده اند و خواهند داد که مسلما برای ما ايرانيان که هر چند سال يکبار شاهد زمين لرزه های وحشتناک بوده ايم و از نابودی شهر بم فقط يکسال می گذرد و سواحلی طويل در جنوب کشور داريم بايد اين سوال بخوبی جا باز کرده باشد. محمود دهقانی

[ پنجشنبه ۱٠ دی ۱۳۸۳ ] [ ۳:٤۱ ‎ق.ظ ] [ ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

موضوعات وب
 
صفحات اختصاصی
آرشيو مطالب
RSS Feed